Ta powieść, jak i poprzednia, jest niewyczerpanym źródłem zadziwiająco trafnych spostrzeżeń socjologicznych, psychologicznych i filozoficznych, podanych przy tym przez autora w sposób najzupełniej naturalny, jakby przy okazji; bywa, że w nawiasie, w paru słowach uwagi do głównego wątku jego myśli. Ich ilość i celność zadziwia, każe widzieć w Prouście mędrca i geniusza. Wiele jego myśli znajduje taki odzew w naszej psyche, że bywa, iż zajęci swoimi codziennymi sprawami, bolączkami zwykłego dnia, przypominamy je sobie, znajdując wskazówkę, zrozumienie lub pocieszenie - jak tutaj, w tym małym zdaniu zawierającym wielką mądrość: "Żądza życia odradza się za każdym razem, kiedy uświadomimy sobie piękno i szczęście". Jakże miło było ponownie pójść, prowadzonym przez autora, na poszukiwanie piękna w rzeczach, widokach, chwilach zwykłych, codziennych, które, dzięki jego wrażliwości, odkrywały przede mną swoją poetycką naturę. Tak, prowadzonym przez niego, człowieka wyjątkowego, bo my przywykliśmy, z braku czasu lub lenistwa, ślizgać się po powierzchni zjawisk naszego życia nie zatrzymując się przy nich, nie próbując zgłębić ich istoty, byle dalej, szybciej, byle więcej zaznać i mieć, podczas gdy on wgłębiał się w nie, znajdował piękno i podziwiał je; wsłuchany w siebie, we własne odczucia, doznania i myśli, poznawał ludzkie wnętrze. Jeśli nam nawet czasami coś wartościowego przyjdzie do głowy, jest to nieprzemyślane, nieuporządkowane, lub, wobec życiowych problemów, uznane jako nie wnoszące do naszego życia nic istotnego, podczas gdy dla Prousta myśli takie były wyznacznikiem poznania. Co prawda, można by powiedzieć, że miał czas na obserwację i analizę zachowań ludzkich: będąc niezależnym finansowo, nie musiał pracować po 80 godzin tygodniowo dla utrzymania siebie i swoich bliskich...